به گزارش خبرگزاری ایمنا، تاریخِ تقابل ورزش با «صهیونیسم» در دهه‌های اخیر، از یک «راز سرگشاده» در قالب انصراف‌های مکرر ورزشکاران ایرانی، به یک «قیامِ جهانی» علیه مشارکت اسرائیل در میادین ورزشی تبدیل شده است.
این دگردیسی، به‌ویژه پس از کشتارهای وحشیانه وگسترده در باریکه غزه، از حاشیه به متن آمده و مرزهای ایدئولوژیک را درنوردیده است. تقابلی در مسیر جهانی شدن
ریشه‌های تاریخی این تقابل را باید در سیاست رسمی جمهوری اسلامی جست‌وجو کرد که اسرائیل غاصب و کودک‌کش را به رسمیت نمی‌شناسد. از نخستین سال‌های پس از انقلاب، رویارویی با نمایندگان اسرائیل به یک «خط قرمز» تبدیل شد.
در مسابقات کشتی سال ۱۳۶۱، بیژن سیفی‌خانی با نماینده اسرائیل روبه‌رو شد و به دستور وزیر خارجه وقت، کاروان به ایران بازگشت . این نقطه، آغازی بود بر زنجیره‌ای از انصراف‌ها، حذف‌ها و محرومیت‌ها که تا امروز ادامه دارد. از تهران تا پاریس؛ وقتی «نفرت» رنگ جهانی می‌گیرد …
