حافظیۀ شیراز همیشه و همه‌وقت و همه‌حال دل‌انگیز و دل‌ربا بوده است. در حیاط مجاور این فضای مصفا، قبرستان کوچک و جمع‌وجوری جای دارد که بزرگ‌ترین شخصیت‌های این سرزمین در آن آرمیده‌اند؛ از ادیبان و تاریخ‌نگارانی چون عبدالوهاب نورانی‌وصال و علی‌محمد مژده و مهدی حمیدی شیرازی تا جواد مصلح و علی‌رضا شاپورشهبازی و حسن امداد و حتی روحانیون مشروطه‌خواهی مانند سیدمحمدعلی مجتهد کازرونی و محمدباقر مجتهد اصطهباناتی ملقب به شهید رابع و نیز تنانی چند از خاندان قوام شیرازی.
نهم اسفند سال گذشته اما یکی دیگر به خیل کاروان این رفتگان علاوه شد و آن، «عبدالمجید ارفعی» بود که وقتی چهارشنبه، هشتم اسفند در ۸۶سالگی درگذشت و در تهران و در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی بدرقه شد، درست در صبح نخستین روز جنگ ۴۰روزه در آنجا دیده بر آن خاک پربرکت نهاد.
ولی اسف‌انگیز آن‌که پس از هشت ماه و ۱۰ روز، هنوز سنگ مزاری دارد که رویش قید «موقت» دارد -و در سفر اخیرم به آن شهر، به رأی‌العین ثابتم شد-.
راستش این رهاشدگی خیلی غم‌بار و دردآور است آن هم برای کسی که یکتا و بی‌همتا در کار خودش. کسی که نظیر و نمود و نمونه‌اش نبود و حالا باید با چراغ بگردیم و بچرخیم و مثل و مانندش را پیدا کنیم. او که اگر نبود حالا چیزی از «فرمان کوروش بزرگ» و «گل‌نبشته‌های باروی تخت جمشید» به فارسی نداشتیم و گنگ مانده بودیم.
اما خودمانیم؛ ما مردم قدرناشناسی هستیم و در صدر همه مدیران فرهنگ و ارشاد اسلامی و میراث فرهنگی و گردشگری فارس. کسی آن‌همه به ایران خدمت کند و در این ۲۵۰ روز یک نفر پیدا نشود بگوید سنگ مزاری در شأن این دانشی‌مرد بزرگ فراهم آوریم. کاش نهیبی به خود بزنیم….
