در ایران با تمام ظرفیت های اقتصادی و خدادادی ثروت فروانی نهفته است که هرکدام برای داشتن اقتصادی پویا و در حال توسعه کفایت می‌کند.
نفت و مشتقات نفتی به وفور در کشور یافت می‌شود و به عنوان بزرگ ترین ثروت ملی ایرانیان می‌توان از آن نام برد. این ثروت ارزشمند سالهاست که قوت نان ایرانیان بوده و چرخ صنعت و اقتصاد کشور را به حرکت درآورده و بخش اعظمی از فضای اشتغال و کسب و کار کشور برپایه آن نهاده شده است.
اما وجود این ثروت عظیم متأسفانه سهم سهامداران آن یعنی جوانان مناطق نفتی از این سرمایه ملی تنها حسرت و نا امیدی است؛ ثروتی که به همراه خود برای این جوانان بلاتکلیفی به همراه داشته و دارد.
وعده های تبلیغاتی دولتی‌ها و بخش خصوصی تنها نمک بر زخم این عزیزان پاشیده و سرمایه های انسانی مناطق نفت خیز در آتش بی تدبیری و بی کفایتی مدیران بخش های مختلف می‌سوزد و سلامت روان جوانان را با مخاطره روبه‌رو می‌کند.
اینکه دانش آموختگان صنعت نفت و گاز کشور در بهترین دانشگاه های کشور تحصیل کرده و حالا برای خدمت به میهن و خاک آبا و اجدادی خود باید التماس مسئولان کنند تا جای شرمندگی برای نویسنده این سطور باشد.
به عنوان نویسنده این یادداشت هیچگاه نمی‌توانم نسبت به این سرمایه انسانی بی تفاوت باشم و حالا که سکان اداره وزارت نفت در دست یکی از ساکنان مناطق نفت خیز جنوب قرار دارد انتظار دارم تا دغدغه اشتغال و استفاده از ظرفیت های حوزه پتروشیمی برای جوانان این خطه دیده شود تا شعار عدالت محوری دولت پزشکیان محقق شود.
در خبری که اخیرا منتشر شده سهم هر ایرانی 347 دلار از فروش نفت در سال 1353 به 40 دلار در سال 1405 رسیده است! اقتصاد دچار بیماری هلندی و رکود تورمی شده است که هزینه اش را مردم می‌دهند. درآمدهای نفتی ایران در نیم‌قرن گذشته چند قله تاریخی را تجربه کرده است. سال ۱۳۵۳، ارزش واقعی صادرات نفت حدود ۱۳۶میلیارد دلار بود. این رقم در سال ۱۳۹۰ به حدود ۱۶۴میلیارد دلار افزایش یافت و بالاترین سطح درآمد نفتی کشور در این دوره رقم خورد. البته رشد جمعیت باعث شد تا درآمد نفتی سرانه در سال ۱۳۵۳ تقریباً دو برابر سال ۱۳۹۰ باشد. به‌طوری‌که سهم فرضی هر ایرانی از ارزش صادرات نفت در این دو سال به ترتیب حدود ۳۴۷ و ۱۷۵ دلار در ماه بود.
