چرا لقب ضدارزش را به فیلم کیانوش عیاری دادند؟

زودتر از ساعتی که قرارمان بود، رسید. در روزهای آخر اسفند همان روزها که «ای کاش آدمی وطنش را/ مثل بنفشه ها(در جعبه های خاک) /یکروز می‌توانست/همراه خویشتن ببرد/ هر کجا که خواست» و اما او همیشه اینجا بود و برای ما فیلم ساخت. پیرتر از مردی بود که در روزگار جوانی دیده بودمش، همچنان عیارِ عیاری بود. یله، تنها و در سمت درست روایت تاریخ.