شاید یکی از حجابهای مفهومی عصر ما، خلط میان «تعلیم» و «اعلام» باشد؛ اینکه هر ابلاغ معرفتی را تعلیم بپنداریم و هر کثرت گفتار را قرینهای بر اثر تربیتی تلقی کنیم، حال آنکه در منطق قرآنی، تعلیم آنگاه تحقق مییابد که کلمه، از مرتبه اخبار عبور کرده و به مرتبه احداث و تحول در ساحت ادراک و اراده انسان برسد. با این ملاحظه، تأمل در شأن آموزگاری امام شهید، صرفا بازخوانی نقش یک خطیب، مدیر یا نظریهپرداز سیاسی نیست؛ سخن از شخصیتی است که طی سالیان متمادی، با نوعی از فعل تذکیری مستمر، در هندسه ادراک جمعی تصرف …