می‌خواهم امیدوار باشم

شاید تقدیر چنین بود که تولدش در نخستین سحرگاهان قرن چهاردهم خورشیدی گویی با خصلت پیشگویی گره بخورد؛ قرنی که برای ایران و ایرانی، لبریز از تلاطم و حوادث پیش‌بینی‌ناپذیر بود و در میان این حجم از غوغا، حضور جانی صاحب شهود الزامی می‌نمود تا گویی از ورای پرده‌های زمان، فردا را به تماشا بنشیند و روایتگر ناگفته‌ها باشد. سخن از سیمین دانشور است؛ بانویی که نامش در شناسنامه فرهنگی این مرزوبوم با واژه «نخستین» پیوندی دیرینه دارد و با ایستادن در صف اول تاریخ، جسورانه راهی نو را برای تماشای جهان گشود و به اسوه‌ای …