در عصر ظهور تمدن صنعتی، مصرف کالا پاسخی بود به نیازهای فیزیولوژیک و کارکردی انسان؛ غذا برای رفع گرسنگی، لباس برای محافظت در برابر سرما و سرپناه برای امنیت. اما با پیچیدهتر شدن ساختارهای اجتماعی و ظهور سرمایهداری متأخر، رابطه انسان با اشیا دچار تغییری بنیادین شد. امروز، در دهه سوم قرن بیستویکم، ما دیگر در جهانی از اشیای واقعی زندگی نمیکنیم، بلکه در اقیانوسی از نشانهها و نمادها غوطهوریم که از سوی صنعت تبلیغات مهندسی شدهاند.