جامعه ایران در آستانه تغییر روانی

جامعه انسانی، همچون موجودی زنده و پویا، برای ادامه حیات، پیشرفت و تاب‌آوری در برابر چالش‌ها به امید نیاز دارد، نیرویی که فراتر از احساس فردی، به عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل انسجام و حرکت جمعی عمل می‌کند. امید، آن سوخت نامرئی است که افراد را به تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر ترغیب می‌کند، همکاری را ممکن می‌سازد و نوآوری را برمی‌انگیزد. بدون آن، انگیزه پیگیری اهداف مشترک رنگ می‌بازد و جامعه در معرض رکود، انزوا و حتی فروپاشی قرار می‌گیرد.