به افق سلیمانی

افراد در تاریخ، هرگز تنها یک فرد نبوده‌اند. انسان همیشه چیزی از جمع را با خود حمل کرده؛ تکه‌ای از حافظه، زخمی از شکست، شوری از انتظار. جامعه هم هر بار که نامی را برکشیده تنها به یک بدن یا رویداد اشاره نکرده، بلکه به امکان خویش چشم دوخته است. از این رو نسبت فرد برجسته و جامعه نسبتی خطی و ساده نیست؛ بیشتر شبیه رفت‌وآمدی است میان آینه‌ها، جایی که تصویر هم بازتاب می‌دهد و هم می‌سازد.