در روزهای پایانی سال ۱۴۰۴، نظام آموزشی ایران در وضعیتی قرار دارد که بسیاری از مسئولان ارشد، کارشناسان و حتی خود وزیر آموزش و پرورش آن را بحرانی و نگرانکننده توصیف میکنند. این وضعیت نه یک پدیده ناگهانی، بلکه نتیجه انباشت دههها چالش ساختاری، مدیریتی و مالی است که اجرای ناکامل یکی از جامعترین اسناد بالادستی کشور یعنی سند تحول بنیادین آموزش و پرورش را به نمادی از این ناکارآمدی تبدیل کرده است.