نقدینگی در اقتصاد ایران طی چهار دهه گذشته حدود ۱۴ هزار برابر شده و از ۲۵۸ میلیارد تومان در سال ۱۳۵۷ به بیش از ۱۳ هزار همت در آبان ۱۴۰۴ رسیده است. این رشد سرسامآور، محصول ترکیبی از کسریهای مزمن بودجه، استقراض از بانک مرکزی، تحریمهای بینالمللی و ناترازیهای ساختاری نظام بانکی بوده است. بررسی ادوار مختلف دولتها نشان میدهد هرچند «حجم» نقدینگی همواره در کانون توجه بوده، مسئله اصلیتر «کیفیت هدایت» آن است.