بصیرت در فرهنگ ایرانی

مفهوم بصیرت، که ریشه‌ای عمیق در آموزه‌های قرآن کریم و روایات اسلامی دارد، به معنای بینش عمیق، آگاهی همراه با درک درست و دیدن حقیقت امور فراتر از ظاهر آنهاست؛ نوعی نیروی درونی که انسان را قادر می‌سازد تا حق را از باطل، دوست را از دشمن و مسیر صحیح را از انحراف تشخیص دهد. این واژه از ریشه «بصر» گرفته شده و در قرآن بیش از ۱۴۰ بار مشتقات آن به کار رفته، در حالی که خود واژه بصیرت دو بار مستقیما ذکر شده و اغلب به عنوان آگاهی هدایت‌کننده و دانایی مقرون به عمل معرفی می‌شود که انسان را از گمراهی نجات می‌دهد.