در دوره قاجار که چارچوب دولت به معنای کنونی آن شکل گرفت، استخدام در دستگاههای دولتی فاقد هرگونه چارچوب قانونی بود و عمدتا بر پایه روابط خویشاوندی، قبیلهای، نفوذ درباری و پرداخت رشوه صورت میگرفت. پستهای اداری به عنوان «سهم ملکی» در اختیار خاندانهای اشرافی یا افراد متنفذ قرار میگرفت و هیچ معیاری برای شایستگی، دانش یا مهارت وجود نداشت. این سیستم که ریشه در سنت دیوانسالاری فئودالی داشت، نه تنها کارایی نداشت، بلکه زمینهساز فساد گسترده، نفوذ خارجی و ناکارآمدی اداری شد.