ایران در آستانه یک تحول جمعیتی ناپایدار

طی پنج دهه گذشته، ایران یکی از سریع‌ترین گذارهای جمعیتی در جهان را تجربه کرده است. نرخ باروری از میانگین ۶.۵ فرزند به ازای هر زن در دهه ۱۳۶۰ به ۱.۳۵ فرزند در سال ۱۴۰۴ رسیده است؛ رقمی که به مراتب کمتر از سطح جانشینی (۲.۱) است. این کاهش شدید، همراه با افزایش چشمگیر امید به زندگی (از حدود ۵۰ سال پیش از انقلاب به ۷۴-۷۶ سال کنونی)، ساختار سنی جمعیت ایران را به طور بنیادین دگرگون کرده است. آنچه امروز با آن مواجهیم، صرفا یک نوسان آماری نیست، بلکه نشانه‌هایی از یک بحران ساختاری در نظام جمعیتی کشور است که …