مینا یاری – خبرنگار اجتماعی: در یکی از محلههای قدیمی تهران، زنی ۷۴ ساله هر روز صبح پرده خانهاش را کنار میزند و خیابان را نگاه میکند. انگار در انتظار کسی نشسته است، اما تا غروب، شاید جز صدای تلویزیون، صدایی در خانه نشنود. فرزندانش مهاجرت کردهاند، همسرش سالها پیش فوت شده و همسایهها نیز مانند او سالمندند. این تصویر، دیگر یک روایت احساسی یا استثنایی نیست؛ بخشی از آیندهای است که ایران با سرعتی هشداردهنده به سمت آن حرکت میکند؛ آیندهای که در آن «پیری جمعیت» نه یک مسئله حاشیهای، بلکه یکی از اصلیترین …