در سالهای اخیر، با گسترش نفوذ شبکههای اجتماعی در زندگی روزمره، نگاه جهانی از ایده «اینترنت آزاد و بدون محدودیت» به سمت «حکمرانی دیجیتال و تنظیمگری» تغییر یافته است. ظهور الگوریتمهای هوشمند و توصیهگر، پلتفرمها را به فضایی تبدیل کرده که در کنار مزایا، میتواند آسیبهای جدی روحی و روانی برای اقشار آسیبپذیر، بهویژه کودکان و نوجوانان به همراه داشته باشد. از این رو، یافتن نقطه تعادل میان «حفظ امنیت کودکان» و «رعایت حریم خصوصی»، به یکی از بزرگترین چالشهای دولتها تبدیل شده است.