اقتصاد ایران در دهههای اخیر با رشد بالای نقدینگی، تورم مزمن دورقمی و رشد اقتصادی نوسانی و کمرمق روبهرو بوده است. در چنین فضایی، این پرسش کلیدی مطرح میشود که آیا میتوان از «نقدینگی حتما در حال رشد» با تغییر ترکیب اعتبارات بانکی – به جای صرفا کاهش سطح آنها – برای تقویت تولید و مهار تورم استفاده کرد یا نه.