فاصله آرمان تا واقعیت

در فضای کنونی فعالیت‌های فرهنگی، شکافی عمیق و معنادار بین حجم عظیم برنامه‌ریزی‌ها و صورت‌بندی‌های نظری از یک‌سو و ضعف مفرط در عرصه اجرا، پایش و سنجش پیامد از سوی دیگر احساس می‌شود. بسیاری از طرح‌های فرهنگی، اسیر چرخه‌ای بی‌پایان از «اندیشه‌ورزی» و «برنامه‌نویسی» می‌شوند، بی‌آنکه هرگز به «اقدام موثر» و «نتیجه ملموس» تبدیل شوند.