آنتاگونیست دوست‌داشتنی

این یادداشت با به کارگیری چارچوب روایت‌شناسی، به واکاوی چهار روایت مسلط از «هوش مصنوعی» یعنی «فرصت طلایی توسعه»، «تهدید امنیت ملی»، «ابزار جنگ نرم» و «عصای دست غرور ملی» در گفتمان سیاسی ایران می‌پردازد. استدلال اصلی در اینجا این است که هم‌زیستی این روایت‌ها، در صورت عدم همگرایی، می‌تواند به چالشی برای تدوین یک «پاسخ سیاستی منسجم» به یکی از پیچیده‌ترین پدیده‌های عصر حاضر تبدیل شود.