یک ملت؛ یک شادی

هشتم آذر ۱۳۷۶، روزی معمولی در تقویم اداری اما به یادماندنی در تقویم عاطفی ملت ایران بود. ساعت‌ها پیش از آنکه ساندرو پل مجارستانی، سوت پایان دیدار ایران و استرالیا را در ورزشگاه کریکت گراند ملبورن به صدا درآورد، خیابان‌های تهران و شهرهای ایران در سکوتی سنگین و پر از دلهره فرو رفته بود. این سکوت، سکوت بی‌تفاوتی نبود؛ سکوت انتظار بود. ایران در برابر استرالیایی قرار داشت که تمامی امکانات و حمایت‌های جهانی را با خود داشت. زمانی که کریم باقری و سپس خداداد عزیزی، غزال تیزپا، توپ را به تور دروازه مارک بوسنیچ …