ترامپ خبیث: مردم هدفند

فرهیختگان/ متن پیش رو در فرهیختگان منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

علی ملکی| پس از دهه‌ها مداخله ویرانگر در امور کشور‌ها، بالاخره هژمون غارت‌گر اعتراف کرد که در عملیات‌های به اصطلاح آزادی‌خواهانه‌اش، «روز‌های بسیار بد برای مردم ایران» تدارک می‌بیند و تعارض سیاسی بهانه‌ای بیش نیست. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا طی پستی که روز گذشته در شبکه تروث منتشر کرد، ضمن تهدید مجدد ایران، صراحتاً نوشت که روز حمله به ایران، روز بسیار بدی برای این کشور و «مردمش» خواهد بود.  طرف غربی همیشه فشار علیه ایران را متوجه حکومت مستقر می‌دانست؛ اما چه چیزی باعث شده ترامپ این‌بار صراحتاً آب پاکی را روی دست اپوزیسیون ویرانی‌طلب داخلی و خارجی بریزد و بگوید هر حمله‌ای علیه ایران، منفصل از حمله علیه ملت این کشور نیست؟ این اعتراف ترامپ بیش از آنکه یک «انتخاب» باشد، نشانگر یک بن‌بست راهبردی در خلیج فارس است. جایی که به گفته اطرافیان ترامپ و اطلاعاتی که از پنتاگون درز کرده، نمایش قدرت ایالات متحده به دلیل محدودیت‌های سخت‌افزاری و لجستیکی دچار فرسایش شده است. گزارش‌های رسانه‌های جریان اصلی آمریکا از این اطلاعات درز داده شده، زیربنای تهدیدات ترامپ را ویران کرد و فوراً پای او را به تروث کشاند تا بلکه با واکنشی سریع و طولانی جلوی موج مخرب آن را بگیرد؛ اما نتیجه کاملاً برعکس شد. 

واقعیت میدان از پنجرۀ پنتاگون
انتشار هم‌زمان گزارش‌هایی در «وال‌استریت ژورنال»، «واشنگتن پست» و «آکسیوس» پیرامون هشدار‌های نظامیان ارشد آمریکا، به مثابه یک انفجار اطلاعاتی در واشنگتن بود. این رسانه‌ها با استناد به منابع مطلع در پنتاگون و شورای امنیت ملی، تصویری را ترسیم کردند که با تصویر «پیروزی آسان» مدنظر ترامپ فرسنگ‌ها فاصله دارد. هسته مرکزی این گزارش‌ها، ارزیابی‌های محتاطانه ژنرال «دن کین»، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا بود که به عنوان مشاور ارشد نظامی ترامپ، تصویری سیاه و پرخطر از پیامد‌های هرگونه درگیری نظامی با ایران ارائه داده است. نکته مهم اینجاست که ژنرال کین در این ارزیابی‌ها، ایران را با نمونه‌های پیشین مقایسه کرده و هشدار داده است که هرگونه عملیات علیه ایران «بسیار دشوارتر از عملیات موفقیت‌آمیز ماه گذشته برای دستگیری نیکلاس مادورو در ونزوئلا» خواهد بود. اهمیت این درز اطلاعات در این است که اعتبار رجز‌های ترامپ آمریکا را به لرزه درآورده است. بر اساس گزارش‌های درز یافته، چهار چالش دست و پا گیر مهم سایه سنگین خود را بر هرگونه تصمیم‌گیری نظامی انداخته‌اند. 
1-   حمایت‌های مستمر واشنگتن از اسرائیل و اوکراین، ذخایر استراتژیک موشک‌های رهگیر (مانند تاد و پاتریوت) را به سطح نگران‌کننده‌ای کاهش داده است. 
2-   کشور‌های حاشیه خلیج فارس به صراحت اعلام کرده‌اند که اجازه استفاده از خاک یا فضای هوایی خود را برای حمله به ایران نخواهند داد؛ چراکه از تلافی مستقیم ایران علیه زیرساخت‌های خود هراس دارند. 
3-   وضعیت نمادین ناو «جرالد فورد» و تهدیدات موشکی و پهپادی ایران علیه پایگاه‌های آمریکا، ریسک تلفات انسانی را به شدت افزایش داده است. 
4-   ارزیابی‌ها نشان می‌دهد که ایران آماده است برای محافظت از ساختار خود، تمام توان موشکی‌اش را به صورت رگباری شلیک کند؛ حجمی که پدافند آمریکا تنها برای دو هفته توان مقابله با آن را دارد. 
5-   مقامات پنتاگون هشدار داده‌اند که بلعیده شدن ذخایر موشکی در خاورمیانه، دست آمریکا را در برابر چین در اقیانوس آرام خواهد بست. هر موشک تاد که برای رهگیری پهپاد‌های ارزان‌قیمت در منطقه شلیک شود، یک حفره در پدافند آمریکا در برابر موشک‌های بالستیک پکن ایجاد می‌کند. 
به همین موازات، جیسون کمپبل، پژوهشگر ارشد و به‌نام مؤسسه خاورمیانه اشاره کرده است که آمریکا در یک بازه کوتاه تنش، حدود ۱۰۰ موشک رهگیر «تاد» مصرف کرده است. این در حالی است که توان تولیدی صنایع نظامی آمریکا برای جایگزینی این موشک‌ها تنها حدود ۱۲ تا ۱۳ فروند در سال است؛ یعنی جبران مصرف یک درگیری کوتاه، به حدود یک دهه زمان نیاز دارد. این موضوع در مورد موشک‌های پاتریوت و اس‌ام-۳ نیز صادق است. 

در اردوگاه ترامپ چه خبر است؟ 
سرعت عمل ترامپ در واکنش به این گزارش‌ها حیرت‌انگیز بود. تنها یک ساعت پس از درز این اخبار، او در شبکه اجتماعی خود ظاهر شد تا هرگونه مخالفت یا هشدار ژنرال کین را صددرصد نادرست بخواند. این حجم از شتاب‌زدگی و استفاده از واژگان قطعی علیه رسانه‌ها، نشان‌دهنده اصابت خبر به حساس‌ترین لایه استراتژی اوست. ترامپ تلاش کرد تا ژنرال کین را به عنوان کسی معرفی کند که تنها به «پیروزی» فکر می‌کند و مدعی شد او مسئول عملیات چکش نیمه‌شب علیه تأسیسات هسته‌ای ایران بوده است؛ ادعایی که بیشتر به یک تلاش مذبوحانه برای بازسازی پرستیژ نظامی آسیب‌دیده شباهت داشت. اما آنچه صحت این گزارش‌ها را تقویت کرد، واکنش چهره‌های نزدیک به ترامپ بود. «لارا لومر» و «مارک لوین» با عصبانیت از «نشت اطلاعات داخلی» سخن گفتند. لومر حتی به هم‌زمانی این درز اطلاعات با حضور «تاکر کارلسون» در واشنگتن اشاره کرد که نشان‌دهنده عمق شکاف‌های امنیتی در لایه‌های قدرت است. مارک لوین نیز با حمله به «آکسیوس»، خواستار اخراج و تعقیب قانونی عاملان نشت اطلاعات شد. ترامپ در بخشی از پیام خود نوشت: «هر آنچه درباره جنگ احتمالی با ایران نوشته شده، نادرست و به عمد چنین نوشته شده است. من کسی هستم که تصمیم می‌گیرم؛ من ترجیح می‌دهم توافقی داشته باشم تا اینکه نداشته باشم اما اگر توافقی صورت نگیرد، روز بسیار بدی برای آن کشور و متأسفانه مردمش خواهد بود، زیرا آن‌ها بزرگ و شگفت‌انگیز هستند و چیزی مانند این هرگز نباید برای آن‌ها اتفاق بیفتد.»این گزاره‌ها پرده از اوج تناقض در ادبیات سیاسی ترامپ برمی‌دارد. او از یک سو ادعای «پیروزی آسان» را مطرح می‌کند و از سوی دیگر، هشدار می‌دهد که نتیجه این تقابل، «روزی بد برای مردم» خواهد بود. او به خوبی از ظرفیت تخریبی چنین جنگی آگاه است، اما سعی می‌کند این «سختی» را به عنوان یک تهدید مستقیم علیه معیشت و زندگی ایرانیان بازتعریف کند. 

اتمام حجت با جنگ‌طلبان
سال‌هاست که دستگاه‌های تبلیغاتی غرب بر تئوری «تفکیک مردم از حاکمیت» برای استعمار سرزمین‌ها پافشاری کرده‌اند. این ادعای پوچ همیشه ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به تحریم‌های خردکننده و تهدیدات نظامی بوده است؛ توجیهش هم این بوده که فشار‌ها صرفاً متوجه ساختار سیاسی است. اما تغییر ادبیات ترامپ و به کار بردن واژه «مردم» در کنار نام کشور، اعترافی صریح به فروپاشی این تئوری است. در تاریخ مداخلات نظامی آمریکا، از عراق تا لیبی، همواره ادعای «آزادی‌بخشی»، پوششی برای تخریب زیرساخت‌های ملی بوده است، اما در مورد ایران، ترامپ حتی این نقاب را نیز کنار گذاشته است. 
ساختارشکنی واژگان ترامپ نشان می‌دهد که او دیگر نمی‌تواند میان آسیب به زیرساخت‌های ملی و زندگی روزمره ایرانیان تفکیک قائل شود. وقتی او از «روز بسیار بد برای مردم» سخن می‌گوید، در واقع به این حقیقت اعتراف می‌کند که هرگونه اقدام نظامی یا تشدید فشار، کلیت ایران را هدف قرار می‌دهد. این اعتراف نشان می‌دهد که تئوری‌های بشردوستانه گذشته تنها پوششی برای تضعیف «ملی» ایران بوده است. حقیقت این است که یک ایران ضعیف، ویران و درگیر جنگ، هدف نهایی این استراتژی است؛ ایرانی که در آن، اساساً زیست طبیعی مردم از بین برود. این «روز بسیار بد»، تهدیدی علیه تاریخ، جغرافیا و بقای یک ملت است. 

بن‌بست تهدید
توییت ترامپ علیه ایران، همزمان با برخی شلوغی‌ها و هنجارشکنی‌ها در برخی دانشگاه‌های تهران منتشر شد. به نظر می‌رسد او همچنان روی محاسبات غلط خود از بافتار اجتماعی ایران قمار کرده و با تهدید نسبت به «روز بد»، به دنبال القای ترس و ناامیدی در سطح جامعه است تا از این طریق، فشار معیشتی را به یک ابزار سیاسی برای ایجاد شکاف داخلی تبدیل کند. ترامپ ایران ضعیف شده را به عنوان هدف نهایی دنبال می‌کند. او می‌داند که حمله نظامی مستقیم با چالش‌های لجستیکی و مخالفت‌های شدید داخلی در آمریکا روبه‌رو است؛ لذا با تهدید به «روز بد»، سعی می‌کند هزینه پایداری را در ذهن مردم افزایش دهد. آنچه در روز‌های اخیر میان کاخ سفید، پنتاگون و رسانه‌ها گذشت، کالبدشکافی یک بن‌بست استراتژیک بزرگ بود. ترامپ اکنون با سه‌گانه «اختلاف درونی کابینه»، «درز اطلاعات حیاتی» و «خدشه جدی به اعتبار تهدیداتش» روبه‌روست. اعتراف ناخواسته او به اینکه هرگونه تقابل، «روزی بد برای مردم» خواهد بود، نقطه پایانی بر تمامی فریبکاری‌های دیپلماتیکی بود که سعی داشتند حساب ملت را از سرنوشت ملی‌شان جدا کنند.