از ابتدای دهه هفتاد بود که پای پیمانکاران به شهرداریها باز شد تا خدمات شهری مانند نظافت شهری را انجام دهند. هدف از این کار، چیزی نبود جز کاهش هزینهها و افزایش بهرهوری. این کاهش هزینهها در نهایت به استفاده از نیروی کار افغانی به جای نیروی کار ایرانی رسید و به ضرر هر دو گروه تمام شد.