از دهه ۱۹۹۰ تاکنون، پیشرفت در درک معماری عصبی زبان بسیار چشمگیر بوده است و افق روشنی برای درمان اختلالات گفتار و زبان وجود دارد. پژوهشهای بالینی و فناوریهای عصبی، مانند نورواستتیکها، میتوانند به افراد کمک کنند که بعد از آسیب یا بیماری توانایی صحبت خود را بازیابند.