زمانی که تحت تجویز صندوق بینالمللی پول، دولت سازندگی تصمیم گرفت تعیین نرخ ارز را از حاکمیت بگیرد و به صادرکنندگان بسپارد. از همان لحظه، پیام روشنی به اقتصاد ایران مخابره شد که هر کس ارز در اختیار دارد، هرچه آن را گرانتر بفروشد سود بیشتری میبرد و در نتیجه، دروازه سودهای نجومی و بیزحمت برای گروهی خاص گشوده شد.