من از زُهران مَمدانی حمایت علنی کردم و مایل بودم ببینم الیگارشهای نیویورک تا چه حد آشکار عمل میکنند. یکی از آنها به صراحت گفت: «هرچقدر لازم باشد خرج میکنیم. ما سرمایهدار و ملاکیم. خود الیگارشی هستیم. این مرد چگونه جرأت کرده بساط ما را برهم بزند؟» این میزان صداقت در بیان منافع طبقاتی برایم تکاندهنده بود.