بیضایی در این فرایند، از قربانی سانسور به قهرمان مقاومت، از پژوهشگر اسطوره به کشفکننده هویت و از کارگردان تئاتر به معلم اخلاق جمعی تبدیل شد. این دگردیسیهای پسامرگ، نه درباره بیضایی که درباره جامعهای سخن میگوید که در جستوجوی زبان و نماد برای بیان دردها و آرزوهای خود است.