تصمیمات ستاد بدون حضور نمایندگان کارگری، می تواند عملاً تنها به نفع بخش تولید و مدیران دولتی شکل گیرد و منافع نیروی کار کاملاً نادیده گرفته شود. کارگران بدون نماینده رسمی در تصمیمات کلان، محکوم به پذیرش شرایطی هستند که هیچ نقشی در شکلگیری آن نداشتهاند.