تحریریه آوش/ حذف ارز ترجیحی برای بازار نهادههای دامی فقط یک تغییر نرخ قیمتی نبود، بلکه یک هشدار جدی بود درباره اینکه وقتی دولت بهجای اصلاح واقعی به نسخههای نیمهکاره و متناقض پناه میبرد، اولین قربانی نه واردکننده است نه تولیدکننده و نه حتی نهادهای نظارتی، بلکه قربانی اصلی، سفره مردم است. اگر قرار بود حذف ارز ترجیحی به معنای سپردن کالا به مکانیسم بازار باشد، دولت باید از ابتدا تا انتهای زنجیره را به قواعد بازار میسپرد. اما اتفاقی که افتاد، نه بازار آزاد واقعی است، نه کنترل دولتی کارآمد، بلکه چیزی میان آزادسازی و مداخلهگری است. ادعای اصلی مجریان این سیاست آن بود که با حذف ارز ترجیحی، بازار از چندنرخیبودن خلاص میشود و منابع بهینهتر تخصیص مییابد. اما این ادعا فقط زمانی درست است که تمام اجزای بازار آزاد شوند و قوانین بازی ثابت بماند. در شرایط فعلی، هزینه تامین نهاده آزاد شده است، اما …