تا ابد جای داریوش در کنار ما خالی خواهد ماند

در سپیده‌دمی که هنوز تهران درست و حسابی بیدار نشده، پیرمردی با کلاه نمدی و عصای چوبی از کوچه‌ای باریک عبور می‌کند. او آرام راه می‌رود اما در نگاهش شوقی دیده می‌شود که انگار می‌خواهد هر لحظه روی صحنه برود.