کامبیز درم‌بخش به ثالث بازگشته است/ روایتی از نمایشگاه «پیشی‌های عمو کامبیز قوقولی‌قوقو می‌کنند»

تبسم کشاورز-  وارد گالری ثالث که می‌شوی، پیش از آنکه چشمت به گربه‌ها و خروس‌های روی دیوار بیفتد با تصویری از کامبیز درم‌بخش روبه‌رو می‌شوی؛ هنرمندی که نامش برای بسیاری از مخاطبان ثالث فقط به آثارش محدود نمی‌شود. 

چند قدم آن‌سوتر، در کافه و کتابفروشی ثالث، هنوز از صندلی همیشخگی او یاد می‌شود؛ همان جایی که ساعت‌ها می‌نشست، طراحی می‌کرد، گپ می‌زد و بخشی از زیست روزمره‌اش را در آن سپری کرده بود. 

حالا چند سال پس از رفتنش، جهان تصویری او دوباره به ثالث برگشته است. این بار در قالب نمایشگاهی با عنوان «پیشی‌های عمو کامبیز قوقولی‌قوقو می‌کنند».

نمایشگاه حدود ۱۱۰ اثر از کامبیز درم‌بخش را در بر می‌گیرد؛ آثاری که برای نخستین‌بار در معرض دید عموم قرار گرفته‌اند. بازدیدکنندگان آرام از مقابل آثار عبور می‌کنند. برخی بی‌اختیار لبخند می‌زنند، برخی به دنبال نشانه‌های آشنای جهان درم‌بخش می‌گردند و عده‌ای نیز در سکوت مقابل طراحی‌ها مکث می‌کنند.

در میان آثار، گربه‌ها و خروس‌ها حضوری پررنگ دارند؛ دو عنصری که سال‌ها در جهان تصویری درم‌بخش تکرار شده‌اند. گربه‌ها با آن نگاه‌های آرام و مستقل‌شان، یادآور تنهایی، کنجکاوی و وقارند و خروس‌ها با ایستادگی و پویایی‌شان، ضرباهنگ دیگری به آثار می‌بخشند. 

عنوان نمایشگاه نیز به همین هم‌نشینی اشاره دارد؛ جایی که پیشی‌ها و خروس‌ها در کنار هم روایتگر بخشی از جهان شخصی هنرمند می‌شوند.

کامبیز درم‌بخش از مهم‌ترین چهره‌های کاریکاتور و طراحی معاصر ایران بود؛ هنرمندی که طی بیش از پنج دهه فعالیت حرفه‌ای با زبانی ساده، خلاق و جهانی، مفاهیم اجتماعی و انسانی را به تصویر کشید. او با کمترین خطوط، بیشترین معنا را خلق می‌کرد و همین ایجاز، آثارش را از مرز‌های معمول کاریکاتور فراتر می‌برد.

سادگی ظاهری آثار، مخاطب را فریب می‌دهد. پشت این خطوط مختصر، نگاهی انسانی و شاعرانه نهفته است؛ نگاهی که طنز را نه برای خنداندن بلکه برای اندیشیدن به کار می‌گیرد. درم‌بخش جهان را با مهربانی نقد می‌کند و شخصیت‌هایش، چه انسان باشند و چه گربه و خروس، حامل بخشی از تجربه زیسته انسان امروزند.

نمایشگاه «پیشی‌های عمو کامبیز قوقولی‌قوقو می‌کنند» بیش از آنکه مرور آثار یک هنرمند باشد، بازخوانی جهان کسی است که توانست با چند خط ساده، زبان مشترکی میان مخاطبانش ایجاد کند.

جهان او هنوز زنده است. روی دیوار‌های ثالث، در حافظه مخاطبانی که سال‌ها آثارش را دنبال کرده‌اند و حتی کنار همان صندلی‌ای که هنوز نام کامبیز درم‌بخش را به یاد می‌آورد.