آغاز امپراتوری جدید فوتبال اروپا؛ پاریس دیگر یک پروژه نیست!

به گزارش برنا،  پاری‌سن‌ژرمن در فینال بوداپست پس از تساوی ۱-۱ مقابل آرسنال،  در ضربات پنالتی با نتیجه ۴ بر ۳ به پیروزی رسید و برای دومین فصل متوالی قهرمان اروپا شد؛ اتفاقی که این تیم را به نخستین باشگاه پس از رئال مادرید تبدیل کرد که موفق به دفاع از عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان می‌شود. اما اهمیت این قهرمانی فقط در نتیجه خلاصه نمی‌شود. تفاوت بزرگ پاریسِ امروز با تیمی که سال‌ها با نام‌هایی مانند نیمار، مسی و امباپه شناخته می‌شد، درهویت فوتبالی آن است. این تیم دیگر وابسته به یک ستاره نیست؛ وابسته به یک سیستم است.

فینال با شوک آرسنال آغاز شد. شاگردان میکل آرتتا در دقیقه ششم با ضربه کای هاورتز به گل رسیدند و همان چیزی را اجرا کردند که از ابتدا برایش برنامه داشتند؛  فشردگی در مرکز زمین،  بستن مسیر‌های پاس و ضربه زدن در انتقال‌های سریع.  آرسنال در نیمه نخست موفق شد ریتم همیشگی پاریس را مختل کند و اجازه ندهد خط میانی تیم انریکه جریان طبیعی بازی را در اختیار بگیرد. اما تفاوت تیم‌های بزرگ با تیم‌های قهرمان دقیقا از همین نقطه آغاز می‌شود.

پاری‌سن‌ژرمن در نیمه دوم چهره دیگری داشت. لوئیس انریکه با جلو کشیدن خطوط و افزایش فشار روی نیم‌فضا‌ها، عملا آرسنال را به عقب راند. پاریس مالکیت را صرفا برای گردش توپ نمی‌خواست، هدف شکستن ساختار دفاعی آرسنال بود. با افزایش تعداد بازیکنان بین خطوط، مدافعان آرسنال مجبور شدند از منطقه امن خود خارج شوند و همین موضوع فضای لازم را برای حملات پاریسی‌ها ایجاد کرد.

گل تساوی روی یک پنالتی توسط عثمان دمبله به ثمر رسید،  اما واقعیت این است که گل نتیجه فشار ممتد پاریس بود؛  فشاری که از ابتدای نیمه دوم شکل گرفته بود و سرانجام دفاع منظم آرسنال را وادار به اشتباه کرد. بعد از گل، جریان بازی کاملا تغییر کرد. اگر نیمه نخست متعلق به آرسنال بود،  نیمه دوم و بخش زیادی از وقت‌های اضافه در اختیار پاریس قرار گرفت.  تیم انریکه آرام‌تر،  مسلط‌تر و از نظر ذهنی آماده‌تر به نظر می‌رسید.  در مقابل،  آرسنال به تدریج انرژی خود را از دست داد و نشانه‌های فرسودگی در ساختار تیمی‌اش دیده می‌شد.

نکته مهم اینجاست که پاری‌سن‌ژرمن برای رسیدن به این نقطه مسیر متفاوتی را طی کرده است.  سال‌ها این باشگاه تلاش می‌کرد با جمع کردن بزرگ‌ترین ستاره‌های فوتبال جهان به جام برسد، اما نتیجه معمولا چیزی جز ناکامی‌های تلخ نبود. حالا اما انریکه تیمی ساخته که مهم‌ترین ستاره آن خودِ ساختار بازی است.

در این پاریس، همه دفاع می‌کنند، همه پرس می‌کنند و همه در مالکیت مشارکت دارند. همان فلسفه‌ای که سال‌ها پیش بارسلونا را به قله فوتبال اروپا رساند،  حالا با نسخه‌ای مدرن‌تر در پاریس دیده می‌شود. حتی در طول فصل نیز بار‌ها مشخص شد که برای انریکه نام بازیکن اهمیتی کمتر از اجرای وظایف تاکتیکی دارد؛  موضوعی که به یکی از پایه‌های موفقیت این تیم تبدیل شده است.

در سوی مقابل، آرسنال اگرچه شکست خورد  اما یکی از بهترین فصل‌های اروپایی خود در دو دهه اخیر را پشت سر گذاشت. تیم آرتتا در فینال نشان داد از نظر سازمان دفاعی و نظم تاکتیکی در بالاترین سطح اروپا قرار دارد. آن‌ها تا آستانه فتح جام پیش رفتند و حتی در بخش‌هایی از مسابقه موفق شدند پاریس را از جریان معمول بازی خارج کنند.  با این حال تفاوت تجربه، عمق ترکیب و آرامش ذهنی در لحظات بحرانی سرانجام به سود قهرمان اروپا تمام شد.

ضربات پنالتی آخرین آزمون اعصاب بود. جایی که پاریسی‌ها با خونسردی ضربات خود را تبدیل به گل کردند و آرسنال در حساس‌ترین لحظه فرو ریخت. وقتی ضربه نهایی گابریل از بالای دروازه عبور کرد،  فقط یک بازی تمام نشد؛  یک پیام هم به فوتبال اروپا مخابره شد: پاری‌سن‌ژرمن دیگر آن تیم پرستاره و بی‌ثبات گذشته نیست او یک امپراطوری جدید است.

شاید مهم‌ترین دستاورد دیشب برای باشگاه فرانسوی همین باشد. آن‌ها دیگر برای اثبات خود به اروپا نیازی ندارند. دو قهرمانی متوالی در لیگ قهرمانان، آن هم در دوره‌ای که رقابت در بالاترین سطح ممکن قرار دارد،  پاریس را از یک مدعی ثروتمند به یک قدرت تثبیت‌شده تبدیل کرده است.

فوتبال اروپا سال‌ها زیر سایه سلطه رئال مادرید،  بارسلونا،  بایرن مونیخ و تیم‌های بزرگ انگلیسی تعریف می‌شد.  حالا اما به نظر می‌رسد یک قطب جدید شکل گرفته است؛  تیمی که دیگر فقط رویای قهرمانی ندارد بلکه به فکر ساختن یک سلسله قهرمانی است و این شاید ترسناک‌ترین خبر ممکن برای رقبای پاری‌سن‌ژرمن باشد.

گزارش: ترنم کشاورز