اگر عرضه داشتیم، از لامرد یک هیروشیما در افکار عمومی جهان می‌ساختیم

به گزارش خبرنگار برنا از شهرستان لامرد فارس؛ جواد موگویی با اشاره به ابعاد حمله به لامرد اظهار داشت: در روز نخست جنگ تحمیلی سوم، ساعت ۵ و ۱۰ دقیقه عصر، چهار موشک در آسمان شهر لامرد، در فاصله ۱۵ الی ۲۰ متری زمین منفجر شد که در پی آن، ۱۷۰ نفر کشته و مجروح شدند. این حادثه دقیقاً شش ساعت پس از حادثه میناب رخ داد؛ به همین دلیل، جنایت جنگی در لامرد، در خط خبری میناب گم شد.

وی ادامه داد: مردم لامرد اصلاً نمی‌دانستند چه اتفاقی رخ داده است. تصور می‌کردند موشک‌هایی که در این منطقه به کار رفته شده، مانند موشک‌هایی است که در شهرهای دیگر مورد استفاده قرار گرفته است؛ تا اینکه چند هفته پیش، دو خبرنگار روزنامه نیویورک‌تایمز گزارشی منتشر کردند که بر اساس آن، برای نخستین‌بار در جهان، یک سلاح کشتار جمعی ممنوعه در لامرد ایران آزمایش شده است.

این مستندساز و پژوهشگر تاریخ معاصر با اشاره به بررسی‌های خود درباره نوع سلاح به‌کاررفته، اظهار داشت: من از نیروهای موشکی در تهران و افراد متخصص در این حوزه تحقیق کردم. این نوع موشک، از خانواده موشک‌های پریسم (PrSM) یعنی موشک‌های تهاجمی دقیق است. گزارش نیویورک‌تایمز اعلام می‌کند که این موشک، یک موشک بالستیک کوتاه‌برد با برد حدود ۶۰۰ کیلومتر است که برای هدف قرار دادن نیروهای پیاده نظام و تجهیزات و وسایل نقلیه غیرزرهی طراحی شده است.

موگویی اضافه کرد: این موشک توسط شرکت لاکهید مارتین، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های صنایع تسلیحاتی و جنگ افزاری جهان، ساخته شده است؛ همان شرکتی که جنگنده اف-۳۵ را نیز تولید می‌کند. پنتاگون در جنگ‌های گذشته نیز از این نوع سلاح‌های توسعه‌یافته جدید استفاده کرده است. به چنین عملیات‌ هایی، «ارزیابی رزمی» گفته می‌شود؛ یعنی این سلاح‌ها را در شرایط واقعی میدان نبرد مورد آزمایش قرار می‌دهند.

این مستندساز با اشاره به پیامدهای انسانی این حادثه گفت: این اقدام آزمایشی در لامرد تست شده است؛ جایی که طی تنها ۳۵ ثانیه، ۱۷۰ نفر کشته و زخمی شدند. در واقع مردم با این سلاح‌ها قیمه قیمه شدند. من یک لیست از پزشکی قانونی دریافت کردم که در آن مواردی مانند اصابت ترکش به زانو، پا، ساق پا، پهلو، قطع شریان، فلج نخاعی، نابینایی و موارد متعدد دیگر ثبت شده است؛ یعنی در حقیقت مردم با حجم گسترده‌ای از ترکش ها سوراخ سوراخ شده‌اند.

وی افزود: آیا برای نخستین‌بار است که جنایت جنگی رخ می‌دهد؟ در تمام جنگ‌ها، جنایت جنگی وجود داشته است؛ در جنگ جهانی اول و دوم، در جنگ ویتنام توسط آمریکا، در الجزایر توسط فرانسه، در بوسنی توسط صرب‌ها و در موارد متعدد دیگر. این نخستین‌بار نیست. حتی در دادگاه لاهه نیز بخشی ویژه برای رسیدگی به جنایت‌های جنگی وجود دارد.

این مستندساز گفت: پس از هفتم اکتبر، اتفاق جدیدی رخ داده است. پیش از این، وقتی جنایت جنگی اتفاق می‌افتاد، گاهی شش ماه، هفت ماه، یک سال یا حتی دو سال طول می‌کشید تا یک خبرنگار بتواند یک گور دسته‌جمعی پیدا کند و بعد مشخص شود جنایت جنگی رخ داده است، اما امروز، یک اتفاق مانند میناب رخ می‌دهد و تنها یک ساعت بعد، تمام دنیا از آن مطلع می‌شوند و این موضوع به یک بحران و هزینه سنگین برای اسرائیل تبدیل می‌شود. به همین دلیل سران جنایت جنگی، تلاش کرده‌اند امپراتوری رسانه‌ای خود را به کار بگیرند و بگویند هر جنایت جنگی که اتفاق می‌افتد، باید همان ابتدا انکار شود.

موگویی با اشاره به شگردهای رسانه‌ای دشمن افزود: در همان مرحله نخست، دشمن ایجاد شبه و تردید می‌کنند. برای مثال به دروغ می‌گویند اینجا تونل حماس بوده، در زیر این مدرسه حتماً محل ساخت موشک بوده یا درباره لامرد ادعا می‌کنند که در پشت این حادثه، سپاه قرار داشته و در زیر آن موشک وجود داشته است. به صراحت تلاش می‌کنند از همان ابتدا اصل وقوع جنایت جنگی را انکار کنند، واقعیت را مخدوش کنند و روایت جعلی بسازند. با این روش می‌توانند اولاً مانع رسیدن حقیقت به افکار عمومی و ثانیاً باعث جلوگیری از رسیدگی‌های بین‌المللی در دادگاه لاهه شوند.

این مستندساز با بیان اینکه دشمن در واقع ما را از تاریخ پاک و میان واقعیت و ثبت تاریخی آن، گسست ایجاد می‌کنند، گفت: دنیا بی صاحب است، اگر چنین نبود، امروز آمریکا نباید میزبان جام جهانی باشد؛ زیرا نمی‌توان چند ماه قبل، کودکان و فوتبالیست‌ها را در زمین فوتبال هدف قرار داد و تکه‌تکه کرد و سپس میزبان بزرگ‌ترین کرنومتر فوتبالی جهان شد.

وی با انتقاد شدید از نحوه بازتاب این حادثه افزود: واکنش دنیا به جنایت جنگی در لامرد به جای خود؛ ما نیز این موضوع را رها کرده‌ایم و صدایی بلند نشده است. ما باید درباره کشتار لامرد فریاد بزنیم. اگر عرضه داشتیم و این اتفاق به درستی پیگیری می‌شد، امروز می‌توانستیم از لامرد، یک «هیروشیما» در افکار عمومی جهان بسازیم.

موگویی با بیان اینکه حقیقت این حادثه نباید در سکوت باقی بماند، اظهار داشت: من حدود بیست روز در مسیر رفت‌وآمد به بندرعباس بودم و در دوران جنگ، دو بار از مقابل لامرد عبور کردم؛ حتی یک نفر نیامد بگوید اینجا چه اتفاقی افتاده است. اکنون سه ماه از جنگ گذشته است، اما هیچ مسئولی یا وزیری از تهران نیامده تا بپرسد در این منطقه چه اتفاقی رخ داده است. حتی از تهران که خبری نیست، استاندار فارس نیز به اینجا نیامده است.

وی در ادامه با اشاره به نقش رسانه‌ها در ثبت وقایع تاریخی گفت: با این شرایط، چگونه انتظار داریم دنیا صدای ما را بشنود؟ ما هیچ راهی نداریم جز اینکه این جنایت را ثبت کنیم، آن را روایت کنیم و درباره آن فریاد بزنیم. من معتقدم اگر جای اعضای تیم ملی فوتبال بودم، امروز نام لامرد را روی پیراهن خود حک می‌کردم و با همان نام وارد زمین فوتبال می‌شدم.