شهادت، برای حکیمی که جهان را در کف دست داشت، مرگ نبود؛ آخرین پیروزی بود. در ساحت پرتلاطم تاریخ معاصر، کمتر قامتی را میتوان یافت که وزن و عمق ارادهاش، مرزهای جغرافیایی و جغرافیای سیاسی را بهزعم خویش بازتعریف کرده باشد. شهادت رهبر کبیر انقلاب، نه یک نقطه پایان که تلاقی قهرمانانه یک استراتژی کلان با تقدیر الهی است؛ تراژدیای که نویسندهاش، خود، کارگردان نهایی صحنه بود. این رویداد، نه صرفاً یک ترور بزدلانه، بلکه آخرین فرماندهی یک فرماندهی بیبدیل است که حتی قامت موزون شهادت خویش را بر لوح هستی نقش …