اعلام هر دوره «نوبل اقتصاد»، بار دیگر توجهها را به یک الگوی تکراری جلب میکند: تقریباً تمامی برندگان، فارغالتحصیل یا عضو هیات علمی همان چند دانشگاه معدود آمریکاییاند. این تمرکز افراطی نهتنها از نظر آماری غیرعادی است، بلکه نشانهای از یک معضل ساختاری عمیق در علم اقتصاد است؛ معضلی که اقتصاددانان جریان اصلی اغلب از آن غفلت میکنند یا آگاهانه نادیده میگیرند. ادعای «برتری ذاتی» این دانشگاهها، توضیحی سادهسازانه برای پدیدهای پیچیده است؛ پدیدهای که زنجیرهای از سازوکارهای نهادی، معرفتی، اجتماعی …