اعتراضات اجتماعی، در ذات خود، بخشی از پویایی هر جامعه و از مظاهر مشارکت سیاسـی و حق تصمیم بر سرنوشت شهروندان بوده و قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز به موجب اصول ۸ و ۲۷ خود، ضمن تاکید بر حق امر به معروف و نهی از منکر، از سوی شهروندان نسبت به دولت، با تبیین شرایط اجتماعات و راهپیماییها، بر این حـق بنیادین شهروندان صحه گذارده است. با این حال، هنگامی که اعتراضات داخلی، تحت تأثیر «مداخلات سازمانیافته خارجی» از مسیر مطالبات مدنی خارج شده و به خشونت، اغتشاش، تخریب گسترده اموال عمومی و خصوصی و تلفات …