۳۰ سال پیش چیدمان این سفره افطاری الگوی تمام ایران بود - چیدانه

سحرها حال و هوای دیگری داشت؛ خانه نیمه‌تاریک، صدای آرام رادیو یا قرآن، بوی چای تازه‌دم و غذایی ساده در قابلمه روحی.