ناترازی صندوقهای بازنشستگی در ایران، حاصل یک خطای منفرد یا یک شوک مقطعی نیست؛ این بحران، نتیجه همزمانِ فشارهای ساختاری اجتنابناپذیر و انباشت تصمیمات نادرست و مداخلات غیرعلمی در طول دهههاست. از یکسو، تحولات جمعیتی نظیر پیرشدن سریع جمعیت، افزایش امید به زندگی و کاهش جمعیت در سن کار، منطق بیننسلی صندوقها را بهطور طبیعی تضعیف کرده و نسبت بیمهپردازان به مستمریبگیران را به نقطهای بحرانی رسانده است. از سوی دیگر، آنچه وضعیت ایران را از تجربه متعارف جهانی متمایز میکند، سهم بالای عوامل «غیرطبیعی» …