در شرایطی که ایران با رشد اقتصادی پایین، سرمایهگذاری محدود و کاهش بهرهوری دستوپنجه نرم میکند، بخشی از ظرفیت بالقوه اقتصاد همچنان خارج از چرخه تولید باقی مانده است؛ ظرفیتی که نه در منابع طبیعی و نه در فناوری، بلکه در نیروی انسانی نهفته است. شکاف عمیق میان سطح بالای تحصیلات زنان و حضور اندک آنان در بازار کار، به یکی از پارادوکسهای مهم اقتصاد کشور تبدیل شده است؛ پارادوکسی که هزینههای آن فراتر از یک مسئله اجتماعی، در شاخصهای کلان اقتصادی قابل مشاهده است.