در نگاه سنتی، سرگرمی همواره در زمره نیازهای ثانویه انسان طبقهبندی میشد؛ نیازی که پس از تامین امنیت، معیشت و رفاه معنا پیدا میکرد. اما تجربه جهان معاصر نشان داده است که در بسیاری از بحرانها، از جنگها و ناآرامیهای اجتماعی گرفته تا همهگیریها و رکودهای اقتصادی، سرگرمی نه تنها اهمیت خود را از دست نمیدهد، بلکه به یکی از مهمترین نیازهای عمومی جامعه تبدیل میشود.