در تحلیل شرایط فعلی پالایشگاهها و مجتمعهای پتروشیمی، آنچه بیش از هر چیز خود را نشان میدهد جابهجایی کانون ریسک از «حادثه» به «فرآیند» است. در واقع، اختلالات بزرگ الزاما در لحظههای بحرانی شکل نمیگیرند، بلکه از شرایط پایداری ظاهری اما ناپایدارِ بهرهبرداری بیرون میآیند؛ جایی که تغییرات مداوم در کیفیت خوراک، فشار کاری تجهیزات و محدودیت در نوسازی، بهتدریج ظرفیت اطمینان سیستم را فرسوده میکند. در چنین چارچوبی، ایمنی دیگر یک لایه جداگانه نیست، بلکه به بخشی از منطق عملکرد روزانه واحدها تبدیل شده …