پس از موج اولیه خوشبینیها در پی توافق میان ایران و ایالات متحده، چنین به نظر میرسد که اکنون فرآیند دیپلماسی وارد فاز حساس خود شده است؛ مرحلهای که در آن، کار سخت و مینیاتوری روی جزئیات فنی و نهاییسازی متن توافق آغاز خواهد شد. اظهارات مقامات دیپلماتیک ایران و مقامات سیاسی دیگر کشورها نشان میدهد که عبور از کلیات و رسیدن به پایداری در توافق، نیازمند چانهزنیهای نفسگیر بر سر بندهایی است که هر کدام میتوانند تضمینکننده یا مخرب تفاهم حاصلشده باشند. این واقعبینی دیپلماتیک آشکار میکند که مسیر پیشرو، محلی برای تعارفهای سیاسی نیست، بلکه کارزاری سخت برای مکتوب کردن تعهداتی است که کمترین ابهام و بیشترین کارآیی را داشته باشند.