تهران پیش از مذاکره و واگذاری اهرمهای فشاری که هنوز در اختیار دارد، بر ترتیببندی دقیق مراحل (گامبهگام بودن)، اجرای قابل راستیآزمایی و منافع اقتصادی ملموس اصرار میورزد. این اقدامات اعتمادساز، نه تنها مانعی در برابر دیپلماسی جدی نیستند، بلکه دقیقاً همان چیزی هستند که دیپلماسی را پس از یک دهه پیمانشکنی، «فشار حداکثری» و در نهایت جنگ، امکانپذیر میسازند.