تولید فناورانه، مهمترین مولفه در تعیین جایگاه کشورها در اقتصاد جهانی محسوب میشود. در دهههای اخیر ایران از نظر دسترسی به فناوری فاصله قابلتوجهی با رقبای منطقهای پیدا کرده است. فقر فناوری در حدی است که بنگاههای ایرانی مجبورند از ماشینآلات فرسوده وارداتی برای تولید استفاده کنند. در مقابل سایر کشورها با استفاده از ابزارهای نوین همچون هوش مصنوعی، کلان دادهها و روباتهای هوشمند، با ایجاد یک انقلاب در فضای کارخانهها، بهرهوری تولید و امنیت نیروی کار را افزایش دادهاند.