توسعه به مثابه خودسازمان‌یافتگی از مغز انسان تا سازمان

جهان امروز، چه در عرصه زیست انسانی و چه در سازوکارهای اقتصادی، بر محور نظم خطی و قابل پیش‌بینی نمی‌چرخد. ساختارهای پیشینِ تصمیم‌گیری و پیش‌بینی، در برابر تنوع، سرعت و آشوبِ تحولات جهانی کارآیی پیشین خود را از دست داده‌اند.