جنگلهای هیرکانی، بهعنوان یکی از کهنترین و ارزشمندترین رویشگاههای جنگلی جهان، سالهاست که در برابر تهدیدی تکرارشونده اما کمترپیگیریشده قرار دارند؛ «آتشسوزی». هر بار با شعلهور شدن آتش، موجی از توجهات رسانهای و واکنشهای فوری شکل میگیرد، اما با خاموششدن شعلهها، پرسشهای اساسی درباره میزان واقعی خسارتها، کیفیت اقدامات پس از حادثه و راهکارهای پیشگیری بلندمدت، بهتدریج از اولویت افکار عمومی و حتی برخی نهادهای مسوول خارج میشود.