اقتصاد ایران طی چند دهه گذشته با یک ناهماهنگی ساختاری اساسی مواجه بوده است که میتوان آن را در قالب تمرکز سرمایه و تولید در بنگاههای بزرگ و پراکندگی نیروی کار در بنگاههای کوچک تحلیل کرد. این ویژگی ساختاری یکی از شاخصترین نمودهای ناکارآمدی در اقتصاد ایران است و آثار گستردهای بر بهرهوری، اشتغال، عدالت توزیعی و پایداری اقتصاد دارد. این الگوی نامتوازن نه تنها رشد اقتصادی را محدود کرده، بلکه اقتصاد را در برابر شوکهای داخلی و خارجی آسیبپذیر نموده و شکاف میان بخشهای مختلف تولید و نیروی کار را تشدید …