خودتحریمی با سلطه مالی

سلطه مالی شرایطی است که در آن مدیریت بدهی‌های دولت بر تمام اهداف سیاستگذاری اولویت پیدا می‌کند. در این چرخه، بانک مرکزی توانایی تنظیم نرخ بهره را از دست می‌دهد و تابع الزامات بودجه‌ای می‌شود. دولت برای تامین مالی خود، با اعمال سرکوب مالی و تعیین نرخ‌های دستوری، منابع بانکی را به سمت خرید اوراق بدهی هدایت می‌کند. این فرآیند ضمن اختلال در تخصیص منابع، موجب خروج سرمایه و گریز از پول ملی می‌شود. بازگشت ثبات در این شرایط، تنها با رفع ناترازی‌های ساختاری بودجه امکان‌پذیر است.