ضرورت گذار از سازه‌گرایی به حکمرانی حوضه‌ای

در دهه‌های اخیر، کشور ما با بحرانی در حوزه منابع آب روبه‌رو شده که ریشه آن را نمی‌توان تنها در کاهش بارش یا تغییر اقلیم جست‌وجو کرد. این بحران محصول تداوم سیاست‌هایی است که بدون درنظرگرفتن ظرفیت اکولوژیک و آبی سرزمین، جمعیت، صنعت و کشاورزی را به سمت فلات مرکزی سوق داده‌اند؛ منطقه‌ای که از اساس، کم‌بارش و دارای تبخیر بالا است.