این روزها همزمان با افزایش توجه به ظرفیتهای بازار سرمایه، پرسشی بارها در مورد صندوقهای بازنشستگی مطرح میشود: وقتی این نهادها با فشار تعهدات و محدودیت منابع روبهرو هستند، چرا از ظرفیت بازار سرمایه برای تقویت وضعیت مالی خود استفاده نمیکنند؟ طرح این پرسش اغلب با برداشتی ساده همراه است؛ گویی پاسخ آن صرفا در واگذاری بخشی از داراییهای بورسی خلاصه میشود. اما واقعیت آن است که مساله صندوقهای بازنشستگی بسیار عمیقتر از چنین نگاه کوتاهمدتی است.