در نزدیک به یک قرن گذشته، بخش مهمی از سیاستگذاری اقتصادی ایران بر مقابله با «هزار فامیل» و تمرکز ثروت استوار بوده است. اما شاید امروز وقت آن رسیده باشد که این روایت را از زاویهای دیگر ببینیم. اگر مسئله اصلی اقتصاد ایران نه وجود خانوادههای اقتصادی، بلکه کم بودن تعداد خانوادههای کارآفرین و مولد باشد چه؟ تجربه بسیاری از اقتصادهای موفق نشان میدهد توسعه پایدار زمانی شکل میگیرد که هزاران خانواده بتوانند سرمایه، دانش و کسبوکار خود را در طول نسلها گسترش دهند، نه اینکه امکان انباشت و انتقال تجربه اقتصادی به گروهی محدود یا ناپایدار منحصر شود.